شب را
در تابوتی از کلمات
بی هیچ " تویی "
صبح کردن
در بسترپر کار کلمات
بی خواب ...
زنی که می زاید مردی که می میرد و کرم های کوچکی که به هر
جانبی فرار می کنند
شب را سیاه تر می کند
از سرمه ی چشم های هر آینه ای
از عمق مرده ی هر گوری
از هر شب نبودن هیچ " تویی "
باران ِ صبح که نمی بارد پشت ِ پنجره
خورشید حدیث تنهایی ی خود را
آویز گوش ِ کرم های آویزان می کند
تا بارانی اگر بیاید
کرم ها شب و روز تکرارش کنند
رنگها مفاهیمی با خط و خالند
چه چشم باشد
چه اجازه ی سبز چراغ
چه کرم ، چه خورشید ، چه گور ، چه هیچ " تویی " ( که باشد یا نه )
خواب را از چشم کلمات نمی پراند !
زنی که مردی مرده می زاید
چون کرمی در عمق گور به خود می پیچد
تا حادثه ها ، بی هیچ " من " ی یا " تو " یی
در گورستان ِتکرار، نو شوند .
+ نوشته شده توسط جواد در سه شنبه ششم اسفند 1387 و ساعت
14:29 |
